Borçlanmanın Başlangıcı
Osmanlı İmparatorluğu ilk dış borcunu 1854'te Kırım Savaşı'nı finanse etmek için İngiltere ve Fransa'dan aldı. Sultan Abdülmecid döneminde başlayan bu süreç, Sultan Abdülaziz döneminde hız kazandı. Dolmabahçe Sarayı'nın inşası, donanma harcamaları, demiryolu yatırımları ve cari açıklar, borçlanmayı artırdı. 1854-1874 arasında on beş ayrı borçlanma gerçekleştirildi ve toplam borç miktarı çığ gibi büyüdü.
İflas ve Düyun-u Umumiye
1875'te Osmanlı hükümeti dış borç ödemelerini yarıya indirdiğini ilan etti — bu fiili bir iflas ilanıydı. Avrupalı alacaklıların baskısıyla 1881'de Düyun-u Umumiye İdaresi kuruldu. Bu kurum, Osmanlı'nın belirli gelir kaynaklarını — tuz, tütün, alkol vergileri, ipek ve balık vergilerini — doğrudan toplayarak alacaklılara aktarıyordu. Düyun-u Umumiye, Osmanlı mali egemenliğini ciddi biçimde kısıtladı ve imparatorluğun ekonomik bağımsızlığını fiilen sona erdirdi. Bu kurum 1928'e kadar faaliyetini sürdürdü.