Savaşın Arka Planı
1530'lu yıllarda Akdeniz'de iki büyük güç çarpışma noktasına geldi: Doğudan Kanuni Sultan Süleyman liderliğindeki Osmanlı İmparatorluğu, batıdan ise Kutsal Roma İmparatoru V. Karl (Şarlken) önderliğindeki Hristiyan koalisyonu. Barbaros Hayreddin Paşa'nın 1533'te Kaptan-ı Derya olarak atanması ve 1534-1535'te Tunus'un ele geçirilmesi, Osmanlı'nın Kuzey Afrika'da kalıcı bir deniz gücü oluşturduğunun göstergesiydi. Bu gelişmeler Papalık, İspanya, Venedik ve Ceneviz'i ortak bir ittifak oluşturmaya zorladı.
Kuvvetlerin Karşılaşması
1538 yazında Andrea Doria komutasında birleşen Kutsal İttifak donanması yaklaşık 302 gemi ve 60.000 askerden oluşuyordu. Buna karşılık Barbaros'un donanması 122 kadırgadan ibaretti; ancak tecrübeli denizciler, çevik manevralar ve stratejik üstünlük Osmanlı lehine belirleyici oldu. Barbaros, Preveze limanını stratejik bir üs olarak kullandı ve düşmanı kıyıya yakın dar sulara çekmeyi başardı.
Savaşın Seyri
28 Eylül 1538'de gerçekleşen muharebede Barbaros, düşman gemilerinin kıyıya yakın konumunu fırsata çevirdi. Osmanlı kadırgaları hız ve manevra üstünlüğüyle İttifak donanmasının büyük bölümünü dağıttı. Andrea Doria ilk aşamada geri çekilerek takviye bekledi; bu duraksamadan yararlanan Osmanlılar birkaç önemli İspanyol ve Ceneviz gemisini ele geçirdi. Muharebe Osmanlı'nın kesin zaferiyle tamamlandı.
Savaşın Sonuçları
Preveze zaferi, yaklaşık 33 yıl boyunca Osmanlı'nın Akdeniz'deki tartışmasız üstünlüğünü pekiştirdi. Venedik bu zaferden kısa süre sonra Osmanlı ile barış antlaşması imzalamak zorunda kaldı ve Ege'deki bazı adalardan vazgeçti. Osmanlı donanması Kuzey Afrika limanlarına, Yunan adalarına ve İtalya kıyılarına rahatlıkla ulaşabilir hale geldi. Barbaros'un bu zafer sonrası itibarı tüm Akdeniz havzasında efsanevi bir boyut kazandı.