Şehnameci Geleneği
Kanuni döneminde Osmanlı sarayı, padişahın seferlerini, törenlerini ve günlük yaşamını belgelemek amacıyla şehnameciler (resmi tarihçiler) atadı. Bu geleneğin ilk büyük ismi Arifi'dir; Farsça kaleme aldığı Süleymannâme, hem edebi hem tarihsel değer taşıyan kapsamlı bir saray tarihidir. Eser minyatürlerle süslenmiş ve nüshalar özenle hazırlanmıştır.
Minyatürlü Tarihlerin Önemi
Kanuni döneminin tarih yazımında resimli (minyatürlü) tarihlerin ağırlıklı bir yer tutması dikkat çekicidir. Bu eserler yalnızca metinsel değil görsel bir arşiv oluşturdu; dönemin kıyafetleri, silahları, kentsel mekânları ve törenleri hakkında kayıt niteliğinde bilgiler sundu. Hünername ve Şehinşahname gibi eserler bu görsel tarih yazımı geleneğinin önde gelen örnekleridir.
Vakayinameler
Resmi saray tarihlerinin yanı sıra yüksek bürokratlar ve ilmiye mensupları da Kanuni döneminin olaylarını anlatan vakayinameler kaleme aldı. Celâlzâde Mustafa'nın Tabakâtü'l-Memâlik adlı eseri bu türün en kapsamlısı arasındadır. Hem merkezi yönetim hem taşra idaresi hem de fetih süreçlerine dair ayrıntılı bilgiler içermesi bakımından dönemin birincil kaynaklarından sayılmaktadır.