Karamanoğulları'nın Kesin Olarak Yıkılması
Fatih Sultan Mehmed'in saltanatı döneminde Anadolu'nun en güçlü beyliği olan Karamanoğulları kesin biçimde ortadan kaldırıldı. Osmanlı ile Karamanlar arasındaki asırlık rekabet, Fatih'in doğu seferlerinde kararlı adımlar atmasıyla son buldu. Bu gelişme, Anadolu'nun Osmanlı yönetimi altında birleştirilmesi sürecinin tamamlanması açısından belirleyici oldu.
Karamanoğulları Beyliği, Osmanlı Devleti'nin Anadolu'daki en eski ve en inatçı rakiplerinden biriydi. Başkenti Konya olmak üzere Güney ve Orta Anadolu'da uzanan topraklara sahip olan Karamanlar, Osmanlı hâkimiyetini hiçbir zaman tam anlamıyla kabul etmemişlerdi. Yüzyıllar boyunca iki güç arasında inişli çıkışlı ilişkiler yaşandı; Karamanlar zaman zaman Osmanlı'ya karşı başka güçlerle ittifak kurarak direnişlerini sürdürdüler.
Fatih Sultan Mehmed tahta çıktığında Karamanoğulları hâlâ güçlüydü ve Osmanlı otoritesini zayıflatmak için her fırsatı değerlendiriyordu. İstanbul kuşatması sırasında Karamanlar, Osmanlı'nın arkasını tehdit eden hareketlere girişti. Bu tehdit, Fatih'i İstanbul kuşatmasının yanı sıra güneydoğu sınırına da kuvvet sevk etmek zorunda bıraktı. Ancak sultan bu durumu geçici bir engel olarak gördü; kesin hesaplaşmayı erteledi.
İstanbul'un fethinin ardından Fatih, Karamanlar meselesini çözmeye kararlı bir şekilde girişti. 1460'lı yıllarda düzenlenen seferlerle Karaman topraklarının büyük bölümü ele geçirildi. Karamanoğulları topraklarının yönetim merkezi Konya, Osmanlı kontrolüne girdi. Karaman hanedanı üyeleri zaman zaman Akkoyunlular ve diğer güçlere sığınarak mücadelelerini sürdürmeye çalıştılar; ancak güçleri giderek eridi.
Otlukbeli Muharebesi'nde (1473) Akkoyunlular'ın ağır bir yenilgiye uğraması, Karamanoğulları'nın son umut kapısını da kapattı. Artık güçlü bir hâmiye dayanma imkânları kalmamıştı. Fatih'in son döneminde Karamanoğulları fiilen çözüldü; hanedanın son üyeleri Osmanlı hizmetine girerek beyliğin siyasi varlığı tarihe karıştı.
Karamanoğulları'nın ortadan kalkması, Osmanlı Devleti'nin Anadolu'daki merkezileşme sürecini büyük ölçüde tamamladı. Artık güçlü rakip yerel beylikler kalmamıştı. İmparatorluğun tüm Anadolu üzerindeki hâkimiyeti sağlam bir zemine oturdu; bu durum hem vergi gelirlerini artırdı hem de asker toplama kapasitesini güçlendirdi. Böylece Osmanlı'nın batıya ve doğuya yönelik seferleri için sağlam bir ana kara üssü oluşturulmuş oldu.