Kanun-i Esasi (Temel Kanun), Aralık 1876'da ilan edilen Osmanlı Devleti'nin ilk anayasasıdır. Belgenin hazırlanmasında Mithad Paşa başkanlığındaki bir komisyon belirleyici rol oynadı. Osmanlı anayasası; padişahın yürütme gücünü büyük ölçüde elinde tuttuğu, iki meclisli bir parlamento yapısı öngörüyordu: atanmış üyelerden oluşan Ayan Meclisi ve seçimle belirlenen Mebusan Meclisi.
Anayasa, temel haklar ve özgürlükler çerçevesinde önemli güvenceler getiriyordu; ancak padişaha olağanüstü hâl dönemlerinde vatandaşları sürgüne gönderme yetkisi tanıyan 113. madde gibi tartışmalı hükümler de içeriyordu. İlk genel seçimler 1877'de yapıldı ve Ocak 1877'de Mebusan Meclisi toplandı.
II. Abdülhamid, Şubat 1878'de Rusya ile süren savaşı ve parlamento içindeki sert eleştirileri gerekçe göstererek Meclisi kapattı. Kanun-i Esasi yürürlükte kalmaya devam etti; ancak 1908'de II. Meşrutiyet'in ilanına dek bir daha uygulanmadı.