Sultan Abdülaziz döneminde Osmanlı dış politikasının temel ekseni Avrupa'daki güç dengelerini dikkatle kollamak ve herhangi bir Büyük Güç'ün Osmanlı iç işlerine aşırı müdahalesini önlemekti. İngiltere ile geleneksel ittifak ilişkisi sürdürülürken Fransa ve Rusya ile de dengeli ilişkiler kurulmaya çalışıldı.
1869'da Süveyş Kanalı'nın açılışı, Mısır üzerindeki Osmanlı egemenliğini hem ekonomik hem de stratejik açıdan tartışmalı bir zemine taşıdı. Mısır valisi İsmail Paşa, Osmanlı'dan giderek bağımsızlaşıyordu. Kanalın açılması İngiltere'nin bölgedeki çıkarlarını doğrudan etkiliyor, bu da Osmanlı-İngiliz ilişkilerini karmaşık bir boyuta sürüklüyordu.
1871'den itibaren Almanya'nın yükselişi Avrupa güç dengesini yeniden şekillendirdi; Bismarck diplomasisi Osmanlı'yı yalnız bırakma riski taşıyordu. 1875-76 Balkan krizlerinde ise Rusya Panslavist politikasıyla Slav Balkan halklarını desteklerken Osmanlı, bu müdahaleye karşı Avrupa'dan yeterli destek alamadı.