Sultan I. Mahmud, Lâle Devri'nin şiddetle yıkıldığı Patrona Halil İsyanı'nın hemen ardından, 1730'da tahta çıktı. Annesi Saliha Sultan'ın siyasi desteğine yaslanarak isyancıları ustaca tasfiye etti; Patrona Halil, bir av sırasında tertiplenen bir suikastle öldürüldü ve yeniçeri ayaklanmasının önü kesildi.
I. Mahmud, devlet yönetiminde sadrazamlarını sık değiştirme yoluna gitmek yerine yetenekli isimleri uzun süre görevde tuttu. Özellikle Topal Osman Paşa komutasındaki Osmanlı ordusunun İran üzerindeki başarıları, hem itibarı hem devlet maliyesini güçlendirdi. 1739 Belgrad Antlaşması ise Pasarofça'da yitirilen toprakları büyük ölçüde geri kazandırdı: Sırp toprakları ve Kuzey Bosna yeniden Osmanlı egemenliğine girdi.
Saltanatının son döneminde Rusya ile gerginlik tırmansa da I. Mahmud savaş açmaktan kaçındı. Kapıkulu ocaklarına ve ulema sınıfına karşı temkinli bir denge politikası izledi. Nuruosmaniye Camii inşaatını başlattı; hayatını kaybettiğinde büyük bölümü tamamlanmıştı.